Twintig jaar terug was Earth een van de eerste bands die de metalriff in de vertraging en verlenging gooide. Als werd zwaarder, donkerder, uitgerekt en vooral vertraagd. De geboorte van doom.

En traag is het altijd gebleven, ook na de hiatus van bijna tien jaar waarin Dylan Carlson afrekende met de drugsdemonen, maar met Hex uit 2005 werd direct een nieuw pad ingeslagen. Net als Carlson zelf ging de gitaar op clean en werd de basis nu gevormd door folk, blues en country.

Een verschuiving richting de experimentele postrock, nog steeds zwaar, nog steeds donker. Angels Of Darkness, Demons Of Light I voegde daar het afgelopen jaar voor het eerst de cello aan toe en ook op het tweede deel van deze tweeluik heeft deze een prominente rol.

Het verschil op Angels Of Darkness, Demons Of Light II ligt in de aanpak. Daar waar op deel één de riff, net als op The Bees Made Honey In The Lion’s Skull, centraal staat in de lome drones en postrock, wordt deze structuur op deel twee losgelaten.

Improvisatie

De vijf nummers zijn weliswaar in dezelfde opnamesessie ontstaan, maar hebben een veel sterker improvisatorisch karakter. Basis de trage en strakke drums van Davies en de soms zelfs funky baslijnen van Blau waar Carlson zijn mineur akkoorden omheen weeft. Soms bitter, een voortdurende reis door de psyche van Carlson.

Tijdens de opname letterlijk gejaagd door demonen uit het verleden, zo ziek dat hij dacht dat dit zijn laatste album zou zijn. Al schetsend is het echter een nieuw pad geworden waarop Earth zich begeeft. En wederom intrigerend.