Singer-songwriter Case Mayfield heet eigenlijk Kees Veerman en zoals je bij zo’n naam terecht vermoedt, komt hij oorspronkelijk uit het vissersdorp Volendam. Maar dat is niet aan hem af te horen.

Veerman woont dan ook al jaren in Amsterdam en voor zover er al iets van palingroots hoorbaar waren in zijn vroegere werk, zijn die op debuutalbum The Many Colored Beast voorgoed verwaterd. De Volendammer kiest onder zijn pseudoniem Case Mayfield voor ingetogen en sobere folkliedjes, die soms memoreren aan Ryan Adams.

In zijn meest compacte nummers is Veerman het meest doeltreffend, getuige de melancholische countrysong The Title, de akoestische folkballad Alright Louise en het sombere meerstemmige I Don’t Know I Don’t. In het kleine liedje Our Mom zit de grootste kracht juist in de korte stiltes in dat nummer.

Het gros van The Many Colored Beast bestaat uit tere, introverte liedjes waarin Veermans soulvolle stem enkel begeleid wordt door wat getokkel op een gitaar of soms door een verdekt opgestelde begeleidingsband. In de tweede helft van het album krijgt die band pas echt de ruimte om van zich te laten horen.

Ongemakkelijk

Dat levert de zeer plezierige liedjes You Should Have Seen The Way You Danced en Twitch op. Plezier dat elders op dit album ver te zoeken is. Op het lang uitgesponnen en collageachtige Tomorrow Is My Slavename (het intro doet denken aan Dirty Diana van Michael Jackson) laat hij de luisteraar zelfs met een uiterst ongemakkelijk gevoel achter.

Het slotstuk Crooked Waits wordt opgerekt tot bijna acht minuten, terwijl er in de eerste drie bijzonder weinig gebeurt. Hij lijkt daarmee veel urgentie te willen geven aan een nummer dat verder eigenlijk weinig om het lijf heeft. De experimenteerdrang daargelaten is dit een fraai debuutalbum geworden, dat alles behalve Volendams klinkt.