Van Halen – A Different Kind Of Truth

Op de hoes van het eerste nieuwe Van Halen-album met David Lee Roth sinds 1984 staat een ouderwetse stoomlocomotief afgebeeld. Een perfecte metafoor voor deze onwaarschijnlijke reünie op A Different Kind Of Truth.

Het bottelde in het verleden immers niet zo tussen de extravagante David Lee Roth en de andere bandleden. Aanvankelijk leken Van Halen en de rockzanger elkaar ook niet echt nodig te hebben, maar na verloop van tijd werd het duidelijk dat het juist het spanningsveld tussen die ego’s was dat het beste in de band naar boven haalde.

Broers Eddie en Alex Van Halen vormen nog altijd de harde kern, maar Eddie’s zoon Wolfgang neemt de bas over van Michael Anthony. Los daarvan kent de band dezelfde samenstelling als tijdens de succesperiode eind jaren zeventig tot en met halverwege de jaren tachtig. Alleen zit nu producer John Shanks achter de knoppen.

In tegenstelling tot die trein op de platenhoes, heeft Van Halen weinig tijd nodig om op stoom te komen. Al meteen vanaf albumopener Tattoo gaat Van Halen er vol tegenaan. Het is niet het meest overtuigende nummer om een reüniealbum mee te openen, al drukt David Lee Roth meteen zijn onmiskenbare stempel op het geheel.

Pruimen

Zijn soms humoristische teksten kunnen er nog steeds mee door en vocaal brengt hij het er ook nog heel goed van af. Bijna alle dertien nummers hebben die typische Van Halen-sound, dus het is als liefhebber moeilijk om dit album niet te pruimen. She’s The Woman, Blood And Fire en The Trouble With Never memoreren aan de hoogtijdagen van de hardrock.

Het middenstuk van het album kent hardere stukken als As Is en Honeybabysweetiedoll, terwijl Roth de eeuwige entertainer uithangt op het koddige Stay Frosty. De stoomlocomotief op de cover van A Different Truth somt Van Halen anno 2012 aardig op: onverwoestbaar en met volle vaart recht vooruit, maar wel door de tijd ingehaald.

Lees meer over:
Tip de redactie