Nederland herbergt natuurlijk een mooi aantal bluesgitaristen. Maar Julian Sas steekt al sinds jaar en dag met kop en schouders boven die meute uit en bewijst zich opnieuw met Bound To Roll.

Een grote naam is de beste man nooit geworden. Alleen de kenners en liefhebbers weten van het vloeiende en vooral virtuoze gitaarspel van Sas. Steevast worden jaarlijks de meeste zaaltjes van ons koude kikkerlandje aangedaan en het publiek komt daar altijd wel op af. Maar reken er maar niet op dat een Ahoy of HMH moeiteloos gevuld worden.

Daarvoor heeft de sympathieke bluesrocker, geïnspireerd door Rory Gallagher en Jimi Hendrix, nooit die ene hit gehad. Of dat met Bound To Roll zal gebeuren, valt te betwijfelen. Er wordt geen centimeter geweken van het geijkte pad die we sinds het in 1996 verschenen Where Will It End? kennen.

De songs zijn er in ieder geval wel qua lengte geschikt voor, want nergens wordt er echt té lang gefreakt op de gitaar tot de 'normale' luisteraar er tureluurs van wordt. En tegelijkertijd komt de echte bluesliefhebber genoeg aan zijn trekken.

Hopeloos

Het is dan jammer dat originaliteit ver te zoeken is. Precies dat soort songs die je verwacht op een bluesrockalbum worden hier voorgeschoteld. En het mag qua thema dan wel het meest persoonlijke album zijn van Sas, teksten die gaan over hopeloos in de liefde zijn en de eenzame ziel uithangen kennen we ook al van al die andere honderden bluesalbums.

Er kan gesteld worden dat Bound To Roll toch weer voor de echte liefhebber is en uiteindelijk is de cd niet essentieel. Maar wel is het zo dat als je af en toe zin hebt in goede bluesrock, je dit album blind kunt afschaffen. Sas heeft als landgenoot namelijk net zoveel kwaliteit als zijn muziekgenoten uit Amerika.