Met zijn zesde langspeler bewijst het Italiaanse Lacuna Coil wederom tot de wereldtop van de gotische metal te behoren. Hoewel het bandgeluid in de loop der jaren behoorlijk is veramerikaniseerd, gaat dit op Dark Adrenaline niet ten koste van het eigen profiel.

Het duistere gezelschap heeft in anderhalf decennium een lange weg afgelegd, zowel wat klank als succes betreft. Ten tijde van Unleashed Memories (2001) had de band eigenlijk al een sterke muzikale identiteit: rijk gelaagde en toch pakkende liedstructuren werden soepel gekoppeld aan de gepassioneerde vocalen van Cristina Scabbia.

Daarmee verzekerden de Italianen zich al van een stevig Europees publiek, maar vervolgens wilde men ook de Verenigde Staten veroveren. Een meer naar een band als Evanescence neigend, vereenvoudigd en glossy groepsgeluid was het gevolg.

Die aanpak is commercieel succesvol gebleken. Uit het gedreven en symfonische Dark Adrenaline blijkt echter tevens dat Lacuna Coil zijn wortels niet heeft verloochend. De stukken zijn weliswaar erg compact (op de epische afsluiter na overschrijdt maar een enkel nummer net de vier minuten), maar ook complex en eigenzinnig opgebouwd.

Compensatie

Toegegeven, tekstueel valt er wel het één en ander op deze uitgave aan te merken. Wellicht ter compensatie krijgen we een onwaarschijnlijke cover van R.E.M.’s Losing My Religion voorgeschoteld: van het origineel blijft weinig over, maar de thematiek past natuurlijk uitstekend bij de groep.

Als geheel genomen is het album ontegenzeggelijk een meeslepende affaire geworden, die door haar melodieuze schoonheid en de innemende zang van Scabbia (en Andrea Ferro) genreadepten zeker zal kunnen bekoren.