Kathleen Edwards – Voyageur

Folkact Bon Iver was al een grote naam binnen zijn domein, maar nu Birdy er met Skinny Love vandoor gaat, kunnen we niet meer om de band heen. Frontman Justin Vernon is tevens co-producer van Voyageur, het vierde album van Kathleen Edwards.

Andere artiesten met wie Edwards hier samenwerkt, zijn onder andere Francis and The Lights (wiens liedje I’ll Never Forget ook op het debuutalbum van Birdy staat), Stornoway, Phil Cook (Megafaun) en Norah Jones. De 33-jarige Canadese, die ook al achtergrondvocalen verzorgde voor Bryan Adams, verkeert dus in goed gezelschap.

Edwards en Vernon kiezen voor een eigentijds en fris bandgeluid, dat productioneel meer tegen het werk van Coldplay, Snow Patrol of de eerder genoemde Bryan Adams aanschurkt dan tegen dat van Bon Iver. Met name Sidecar, Change The Sheets en albumopener Empty Threat zijn extreem radiovriendelijk materiaal.

Zo ook het rockliedje Mint, dat klinkt als iets dat Sheryl Crow in de jaren negentig op plaat had kunnen zetten. Op Chameleon/Comedian en A Soft Place To Land doet Edwards dan weer denken aan haar Britse equivalent, Amy Macdonald, zij het met zoeter stemgeluid.

Lagen

Zelfs in de meest introverte momenten (Pink Champagne, House Full Of Empty Rooms) zijn de nummers op Voyageur groots in productie. Edwards en Vernon houden het interessant door veel lagen instrumenten en vocalen op elkaar te stapelen (orgeltje hier, klokkenspel daar) en daar nog eens een flinke bak galm op los te laten.

Kathleen Edwards buit de productionele kunstjes vooral uit op de laatste twee nummers op de plaat, Going To Hell en het ruim zeven minuten durende For The Record. Liefhebbers van Justin Vernons eigenzinnige stem en dito gitaargeluid zullen teleurgesteld worden door Voyageur, maar los daarvan is het een aangenaam popalbum.


Kathleen Edwards staat op 3 maart in Melkweg, Amsterdam.

Lees meer over:

NUwerk

Tip de redactie