Sean Paul – Tomahawk Technique

Met een zomer als die van 2011 kun je er als artiest maar beter voor zorgen dat je op tijd je zomerhit af hebt. Dat heeft Michel Télo wel begrepen. Maar ook Sean Paul komt vroegtijdig met een vers album vol zonnige liedjes.

De Jamaicaan lijkt de stijl van collega’s als Pitbull en Flo Rida te willen imiteren op enkele nummers op Tomahawk Technique. Een enkele keer pakt dat aardig uit, zoals op Touch The Sky. De twee Stargate-producties (met Alexis Jordan en Kelly Rowland) zijn echter erg generiek en hebben als zodanig weinig meerwaarde.

Wanneer Alexis Jordan slechts een matig refreintje krijgt toebedeeld, zoals op de single Got 2 Luv U (uit de pen van hitmaker Ryan Tedder), blijkt haar vocale talent die van een gemiddelde gastzangeres niet te ontstijgen. Ook Kelly Rowland klinkt volledig inwisselbaar op How Deep Is Your Love, dat beter geschikt was voor Rihanna.

Zowel Rowland als Jordan klinken te netjes en te lief, maar Rihanna had de magere refreintjes aanzienlijk smeuïger kunnen laten klinken met haar wulpse Creoolse accent. De wortels van Sean Paul verwateren sowieso wat op Tomahawk Technique, want er worden minder sporen van reggae en dancehall aangetroffen dan voorheen.

Uitgesproken

De producties van Rico Love (Beyoncé, Usher, Chris Brown) passen veel beter bij Sean Paul dan de typische housenummers. Dancehallritmes worden subtiel verwerkt in elektronische hiphopproducties, die een erg uitgesproken karakter hebben. Vooral Body is bijzonder, vanwege het aritmische percussiegebruik.

In veel gevallen neemt Sean Paul de vocalen voor de refreintjes zelf voor zijn rekening, met wisselend resultaat. Op Hold On klinkt het zelfs alsof hij (onbedoeld?) Chad Kroeger van Nickelback nadoet. Tomahawk Technique bevat niet de meest memorabele nummers van Sean Paul, al is de Jamaicaan op Wedding Crashers op zijn best.

NUwerk

Tip de redactie