Tweeënhalf jaar na zijn dood en slechts weken na het vonnis van zijn lijfarts, ligt er wederom een nieuw product van Michael Jackson op de planken. Ditmaal plundert Cirque Du Soleil zijn archieven.

De producenten van de voorstelling Michael Jackson: The Immortal World Tour waren echter niet op zoek naar niet eerder uitgebracht of zeldzaam materiaal, maar hadden als doel om zijn meest bekende nummers te bewerken. Eerder deden de makers van dit album al hetzelfde met het werk van The Beatles en Elvis Presley.

Immortal verschijnt exact een jaar na Viva Elvis en het postume Jackson-album Michael. Beide projecten waren voor de individuele producenten enorme creatieve uitdagingen. Voor Immortal koos producer en remixer Kevin Antunes om de bewerkte hits van Michael Jackson niet te veel te laten afwijken van de oorspronkelijke versies.

In sommige gevallen zijn nummers enkel anders aan elkaar geknipt, andere nummers hebben een gewijzigd tempo of een theatraler karakter meegekregen. Want dat is tenslotte waar het bij deze remixen om gaat; ze zijn niet gemaakt voor de dansvloer, maar voor een peperdure podiumproductie.

Overeenkomsten

Antunes toont geenszins de intentie om de nummers in compleet andere jasjes te steken. Wel plakt hij een aantal nummers aan elkaar die thematische of muzikale overeenkomsten hebben. Earth Song en Planet Earth bijvoorbeeld, of Dancing Machine en Blame It On The Boogie. Jammer van de slecht geknipte The Jackson 5 Medley.

In krap twee uur tijd (in het geval van de dubbel-cd-versie) wordt een representatief beeld neergezet van het werk van Jackson, al krijgt zijn solocarrière van voor 1982 weinig aandacht. De meeste fans waren waarschijnlijk gelukkiger met een reguliere compilatie onder de naam Immortal, al pakt dit knip-en-plakwerk beter uit dan bij die andere King.