De hoes van Some Girls zorgde op de dag van verschijnen al voor een rel en ook sommige songteksten leidden tot commotie. Tussen het punkgeweld wisten de Stones in 1978 de gemoederen goed op te schudden.

Van alles dat de Stones in de afgelopen vijftig jaar hebben vervaardigd, is Some Girls zonder twijfel één van de meest aansprekende albums van de band. De rauwe energie van de punk, aangevuld met de pulserende hartslag van discomuziek en songstructuren uit country, bleek een welkome aanvulling op het geluid van de band.

Openingsnummer en eerste single Miss You was al meteen een statement; een bluesriff over een kale discobeat en de falsetvocalen van Mick Jagger. Far Away Eyes was Jaggers interpretatie van een country-‘n’-westernnummer, terwijl liedjes als Respectable, Lies en Shattered duidelijk geïnspireerd waren door de toen nieuwe punkmuziek.

Zelden lukte het The Rolling Stones om actuele trends zo kundig te verweven in zijn eigen muziek als op Some Girls. Het leverde op dat moment duidelijk nieuwe impulsen op om zichzelf te vernieuwen. Iets waar de band op latere albums in veel mindere mate toe in staat bleek. Mede om die reden is Some Girls zo spraakmakend.

Bonusmateriaal

De 2011-uitgave van Some Girls volgt slechts twee jaar na een compleet geremasterde versie van dat zelfde album. Het betreft hier dan ook dezelfde remasters. Wat deze uitgave interessant maakt is de cd met bonusmateriaal; twaalf nooit eerder uitgebrachte nummers uit de sessies van Some Girls.

Bij beluistering blijkt dat Mick Jagger en Keith Richards veel sterk materiaal verborgen hebben gehouden voor hun fans. Gezamenlijk hadden de liedjes prima als opvolger kunnen dienen van Some Girls, of minstens als zoethouder voor het in 1980 uitgebrachte Emotional Rescue.

Tijdsgeest

Rockabillynummer Claudine past perfect in de tijdsgeest van 1978; pal tussen The Clash en The Stray Cats. Met Do You Think I Really Care?, No Spare Parts, Don’t Be A Stranger, We Had It All en Hank Williams Sr.’s You Win Again tonen de Britten aan prima uit de voeten te kunnen met countrymuziek.

De punkattitude is op het bonusmateriaal minder prominent aanwezig, maar nog steeds hoorbaar op de nummers So Young, Tallahassee Lassie en I Love You Too Much, dat een hele goede single had kunnen zijn. Op de overige tracks gaat de band terug naar zijn blueswortels.

Absent

Toch is niet al het materiaal uit de sessies van Some Girls opgenomen in deze uitgebreide heruitgave. Zo ontbreekt Everything Is Turning To Gold, de B-kant van Shattered (wel te vinden op de compilatie Sucking In The Seventies). Ook de singleversie en discoversie van Miss You zijn absent.

Het gemis wordt ruimschoots gecompenseerd met een replica van de vinylsingle van Beast Of Burden (al was Shattered wellicht toepasselijker geweest), een dvd en een fraai boek met veel foto’s en artwork, waaronder schetsen en diverse varianten van de door Peter Corriston ontworpen platenhoes. Deze uitgave is een verbeterde versie van een meesterwerk.