De culturele impact van sociale media is van niet te onderschatten waarde, die van Facebook in het bijzonder. Een spelletje op de profielsite was aanleiding voor het debuut van de niet bestaande band Lorrainville.

Het is januari 2011 wanneer muzikant en producer Guido Aalbers op zijn Facebook-pagina een niet bestaande albumhoes (gevonden op fotosite Flickr) post van een fictieve band (naam gevonden op Wikipedia). Al snel kreeg hij hierop positieve reacties van collegamuzikanten, die liedjes begonnen in te sturen voor Lorrainville.

Zo bevat You May Never Know What Happiness Is liedjes geschreven door onder andere Bertolf, Peter Slager (Bløf), Ilse DeLange, Tommy Ebben en Ed Struijlaart, die wisselend worden gezongen door Erik Neimeijer (Cool Genius, Bökkers), Anneke van Giersbergen (Agua De Annique) en Casper Adrien (Oh Brave Wide Eyes).

Het Facebook-verhaal wordt slim ingezet als marketingtool, maar wat moet je nu verwachten van een Facebook-band? Want had dit album niet kunnen ontstaan wanneer het op een conventionele manier tot stand was gekomen? Gezien de samenstelling kunnen we in ieder geval niet spreken van een Randstadaangelegenheid.

Lijnrecht

De uitkomst zijn mooie doch erg conventionele americana- en folknummers. Toegankelijke countryliedjes als A Heart That Is Lost Can Not Mend, Lost, Matilda & Me en Some December Morning staan lijnrecht tegenover ijzige folksongs als Before I Go, Stuck In Time, 4 Years en Before I Go.

Opvallend is dat de meest interessante composities afkomstig zijn van relatief onbekende liedjesschrijvers. De Bert Bruines-stukken What Happiness Is en Lost Without You alsmede Marianne Oldenburgs He’s Just Been Here springen er direct uit. Het album van Lorrainville is een fraai werkstuk van een online vriendenclubje. Like!