Het gladgepolijste Canadese rockkwartet Nickelback is alweer toe aan zijn zevende album, waarop de groep begrijpelijkerwijs rustig voortbouwt op de formule die haar in het verleden geen windeieren heeft gelegd: het schrijven van pakkende blije liedjes.

Met zijn elven zijn ze ditmaal, startend met This Means War, dat zoals de titel al doet vermoeden naar de maatstaven van deze band tamelijk venijnig klinkt. Bottoms Up gaat ook behoorlijk tekeer, zij het met een onmiskenbaar feestelijke ondertoon, die op When We Stand Together al helemaal doorbreekt.

Het vuige Midnight Queen beantwoordt vervolgens aan menig mannenfantasie, wat dan weer gecompenseerd wordt door slijmerige ballade Lullaby, het pathetische Trying Not To Love You en schattig slotlied Don’t Ever Let It End.
 
Kort gezegd is Nickelback in de loop der jaren de kunst om voor ieder segment van de fanschare wat wils te schrijven duidelijk tot in de puntjes gaan beheersen. Het maakt dat dit album, ondanks de relatief beperkte muzikale ruimte waarin de band opereert, behoorlijk gevarieerd klinkt.

Diepgang

Voor mensen die graag enige diepgang of meer dan afgezaagde melodieën in een plaat aantreffen, voldoet Here And Now weliswaar niet, maar er is eigenlijk ook geen zinnig mens die zulks van een product van deze brave Canadese jongens verwacht.
 
Het gelikte vakmanschap druipt echter van elk nummer af, en als zodanig zal er geen Nickelback-fanaat zijn die zich bedrogen voelt door deze nieuwe schijf. Die kan dus ook deze bijdrage aan het oeuvre van de band met een gerust hart kopen.
 

Luister dit album op Spotify