Als A Place To Bury Strangers nog ooit een surfplaat zou opnemen in een aftandse garage, dan zou deze naar alle waarschijnlijkheid klinken als Hollandaize van Odonis Odonis. Een luide en psychedelische mix van indierock en shoegaze met de spirit uit de punk.

Odonis Odonis is echter niet de nieuwe naam van de luidste band van New York, maar het project van de Canadees Dean Tzenos. Voor het debuut Hollandaze zou hij naar het schijnt een selectie hebben moeten maken uit zo’n veertig demo’s, allemaal thuis opgenomen in de periode van een jaar. Niet moeilijk te geloven met al een opvolger in de startblokken voor begin 2012.

Iets waar al met verlangen naar kan worden uitgekeken, want met de elf nummers die op Hollandaze staan zet de band een van de vieste én meest aanstekelijk shoegazeplaten neer. Titelsong Hollandaze opent met een gitaarrif die Dick Dale in gedachte brengt, waarna Tzenos daar als The Cramps overheen begint te kreunen.

Dit alles verpakt in de warme ruis- en stoflagen van lo-fi en omgeven met echo. Dit niet zonder de melodie uit het oog te verliezen. Melodieën die stuk voor stuk pakkend en klevend zijn. Met name Busted Lip is na beluistering nauwelijks meer uit het hoofd te krijgen.

Bezwerend

Gejaagde baspartijen onder stapels aan vervormde gitaarpartijen, met daarin - wederom - een surfloopje centraal. Maar het zijn de bezwerende vocalen van Tzenos die het afmaken. Surfgaze in ultieme vorm, en dat door de gehele plaat. Geen moment zakt Odonis Odonis in, voortdurend gaan wave, surf, lo-fi en punk gebroedelijk hand in hand.

Hier en daar moet je wat door de gruis van opnames heen bijten, maar daar onder liggen voortdurend prachtige werkjes verborgen. En met nog zo’n veertig demo’s in de kast terwijl Tzenos door schrijft, mogen we nog veel schoons van het inmiddels tot band uitgegroeide slaapkamerproject verwachten.