Op Ersatz GB moet Snow Patrol het ontgelden. In Mask Search gorgelt Mark E. Smith; "I’m so sick of Snow Patrol". Maar daar had willekeurig welke andere naam kunnen klinken. Want voor Smith is er maar één band' zijn eigen band.

Daarin overtreft hij zelfs de gebroeders Gallagher, die lafjes afsteken in hun pogingen andere – en de laatste tijd elkanders – bands af te branden. Voor Mark E. Smith is elke andere muzikale uiting geheel overbodig, The Fall bestaat immers al. Nu heeft hij – als enige constante lid – de afgelopen 35 jaar ook een flinke stempel op de muziekgeschiedenis gedrukt.

Bands van Blur tot Sonic Youth en Pavement noemen The Fall als belangrijke invloed op hun eigen geluid. De recht-toe recht-aan postpunk met daarover de amper verstaanbare en onbegrijpelijke abstracte teksten. De letterlijke ‘schijt aan alles’-houding. Al 28 albums doet The Fall precies hetzelfde steeds een beetje anders.

Zo ook op het 29ste album. Als je niets hebt met de voorgaande 35 jaar van The Fall, kun je dan ook nu ophouden met lezen.  Ersatz GB klinkt precies zoals The Fall al jaren doet. Goed, in de opener Cosmos gooit Smith er plotseling een grunt in, hier en daar lijkt ruimte voor een ongepolijste metalrif of mogen de toetsen net iets meer los van het vaste stramien.

Exercitie

Kleine wijzigingen. Het zijn die kleine wijzigingen die deze plaat zijn schwung geven. Maar bovenal is het de energie van deze verjongde reïncarnatie rond een woorden stomende Smith die deze plaat geen overbodige exercitie maakt. 

Na toch een paar tegenvallende platen, heeft The Fall weer vorm gevonden. Misschien niet van de goddelijke status die Smith zichzelf toerekent, maar sterk genoeg om tussen neus en lippen Snow Patrol toe te bijten.