Sepiaklanken; geladen met melancholie, verlangen en romantiek. Zes jaar na Dagen Van Gras, Dagen Van Stro is Erik de Jong terug met zijn derde werk als Spinvis. Een album zo sterk dat het in 8mm-beelden door het hoofd loopt bij beluistering.

Die zes jaar heeft hij echter niet stil gezeten. Door andere projecten, zoals zijn samenwerking met Simon Vinkenoog en soundtracks, kwam een nieuw album even op een zijspoor. Ideeën bleven echter komen en een jaar geleden begon De Jong daar Tot Ziens, Justin Keller uit te distilleren en selecteren.

Twaalf werkjes die in sfeer een duidelijk geheel vormen. Geladen met verlangen naar verloren dromen, onrust, rust vinden in de fles en daar in verloren geraken en het onalledaagse alledaagse. Dat alles in de tijdloze muzikale collages zoals we van hem gewend zijn sinds zijn debuut uit 2002, maar wel met een veel grotere variatie.

Resultaat is een aantal meesterlijke popliederen, te beginnen met opener Oostende. Droge baslijn, drumcomputer, kleine samples, handgeklap, synthpartijen en sporadisch aangeslagen gitaar bouwen een lichtvoetige sfeer. De boulevard van de Belgische badplaats zoals bezongen, wordt muzikaal tot leven gewekt.

Invulling

Net zo werkt Club Insomnia, maar dan niet lichtvoetig. De dreigende bas voelt beknellend, de sfeer van de tekst onderschrijvend, versterkend. En die teksten daar draait het toch om bij De Jong. Op Tot Ziens, Justine Keller concreter dan ooit tevoren, beschrijvend, maar nog steeds met alle ruimte voor de eigen invulling.

Een zin als "Geschiedenis herhaalt zich nooit, maar rijmt altijd een keer" grift zich in het geheugen, negen woorden die alles lijken te zeggen. Doordacht, zoals heel Tot Ziens, Justine Keller tot in de kleinste details is uitgewerkt. In woord en toon elkaar versterkend en daarmee beeldscheppend, 8mm volop draaiend in het hoofd.