Na een paar weinig succesvolle albums in de jaren zeventig, besloot singer-songwriter Lori Lieberman in de jaren tachtig een gezin te stichten. Dankzij hiphopgroep Fugees keerde ze halverwege de jaren negentig weer terug.

Het lijken wat losse en onsamenhangende feiten, maar toch hebben ze veel met elkaar te maken. Lieberman was in 1971 namelijk de eerste die het door Norman Gimbel en Charles Fox geschreven liedje Killing Me Softly With His Song op plaat zette. Twee jaar later werd het een wereldhit voor soulzangeres Roberta Flack.

Lieberman zou altijd in de schaduw blijven staan van die grote hit, die begon toen zij Gimbel vertelde over een optreden dat zij bijwoonde van Don McLean. Ze kreeg er echter geen credits voor en in 1996 werd het nummer opnieuw een wereldhit, ditmaal voor Fugees (hoewel grotendeels gebaseerd op raphit Bonita Applebum van A Tribe Called Quest).

De zangeres zag haar kans schoon om uit de schaduw te treden en nieuwe albums te maken. Bend Like Steel is inmiddels het zesde studioalbum van Lieberman sinds haar terugkeer in de muziekindustrie. De plaat bevat grotendeels akoestische ballads, waarvan het merendeel door Lieberman zelf is geschreven.

Veteranen

Allemaal prettig in het gehoor liggende, kleine luisterliedjes, maar geen van allen heel uitzonderlijk (al is Netherlands een mooie ode aan ons landje). Lyle Workman (producer van Ilse DeLange) speelt gitaar op een paar nummers en Lieberman zingt een duet met Monty Byrom, voormalig zanger van de bands Billy Satellite en Big House.

De enige cover op Bend Like Steel is een ingetogen versie van de Simon and Garfunkel-klassieker Cecilia. Het slotnummer is een nieuwe opname van het reeds veertig jaar oude There’s A Harbor, dat net als Killing Me Softly With His Song geschreven is door Gimbel en Fox en al op Liebermans debuutplaat stond.
 

Luister dit album op Spotify