"Guys, I’ve got an idea!", zei Peter Griffin in een aflevering van de tekenfilmserie Family Guy tegen Coldplay. "Why don’t we do a song that’s not whiny bull crap?" Een leuke grap, maar Coldplay laat zich er niet door verhinderen zijn creatieve lijn voort te zetten.

Het debuutalbum Parachutes wordt door veel critici en fans van het eerste uur nog altijd beschouwd als het beste album van de band. A Rush Of Blood To The Head zorgde in 2002 voor de doorbraak bij het grote publiek (meer specifiek het daarvan afkomstige Clocks in 2003), gevolgd door het veilige, erg formulematige hitsalbum X&Y (2005).

Met Viva La Vida Or Death And All His Friends deed Coldplay een verwoede (en geslaagde) poging om muzikaal de diepte in te gaan, onderleiding van producer Brian Eno (vooral bekend van zijn werk met Roxy Music en U2). De kwaliteiten van de band om degelijke liedjes te schrijven hadden niet te lijden onder productionele concessies.

De voorbodes voor Mylo Xyloto waren echter niet al te veel belovend, met de matige singles Every Teardrop Is A Waterfall en Paradise – de zwakste singlenummers sinds Speed Of Sound uit 2005. Het nieuwe B-kantje Major Minus – ook present op Mylo Xyloto – bleek echter aanzienlijk interessanter.

Cohesie

Net als zijn voorganger Viva La Vida Or Death And All His Friends is Mylo Xyloto een conceptalbum. Ditmaal een liefdesverhaal, hoewel de cohesie tussen de nummers vooral op muzikaal vlak ligt. Tekstueel is er weinig rode draad tussen de onderlinge nummers te vinden, behalve dat het allemaal liefdesliedjes zijn.

Na het korte intro en tevens titelnummer, stuit je als luisteraar onmiddellijk op het beste nummer dat Mylo Xyloto te bieden heeft; het hoopvol klinkende rocknummer Hurts Like Heaven. Het sluit mooi aan bij opvolger Paradise. Productioneel en qua opbouw zit het beslist mooi in elkaar, maar het refrein doet afbreuk aan het nummer.

Echoën

Desalniettemin is Paradise een geheide stadionrocker die Coldplay nog jaren kan (en zal) opvoeren tijdens concerten. Ook Charlie Brown hoor je bij voorbaat al door een grote hal met duizenden mensen echoën. Het kleine liedje Us Against The World memoreert aan Coldplay anno Parachutes, opgeleukt met een galmend U2-gitaartje.



Frontman Chris Martin gaat in duet met Rihanna op Princess Of China, dat één van de betere liedjes op Mylo Xyloto blijkt. Er zijn echter weinig Chinese eigenschappen te ontdekken aan het uptempo deuntje; popprinsesje Rihanna komt immers van Barbados en de muziek is geleend van de IJslandse band Sigur Rós.

Enoxification

De bijdrage van Brian Eno wordt door Coldplay zelf “Enoxification” genoemd in het cd-boekje. Geinig, maar de band duidt daarmee tevens – en waarschijnlijk onbewust – aan iets te willen maken dat niet van zichzelf is. Het is bijna alsof Coldplay bekent een opvolger te willen maken van U2’s The Joshua Tree (door Eno geproduceerd).

De productiestijl van Eno verwordt een kunstje, waar enkele nummers (Don’t Let It Break Your Heart, Up With The Birds) zowaar onder te lijden hebben. Producers Markus Dravs en Rik Simpson hadden het zonder hun mentor ook wel afgekund. Desondanks blijft Mylo Xyloto overeind, mede dankzij mooie liedjes als U.F.O. en Up In Flames.