"D.A.N.C.E.", was het devies van het Franse danceduo Justice op diens succesvolle debuutalbum . Opvolger Audio, Video, Disco lijkt in mindere mate voor de dansvloer bedoeld, want Justice haalt regelmatig de vaart eruit.

Fransozen Gaspard Augé en Xavier de Rosnay hadden een prima concept in handen met ; honderden verknipte en niet meer herkenbare fragmenten uit reeds bestaande opnames door elkaar husselen en daar nieuwe nummers uit extraheren. Opgediend met dat typische Franse filterdiscosausje leverde dat een fijne dansplaat op.

Op Audio, Video, Disco gaat Justice een andere richting op. Nog steeds met de nodige discoelementen, maar veelal overstemd door vervormde gitaren, rammelende synthesizers en her en der met de nare kopstem van Morgan Phalen. De instrumentale nummers overtuigen echter ook niet, zoals op wel nog het geval was.

Instrumentaaltje Brianvision bijvoorbeeld, dat klinkt als een ontmoeting tussen progrock en krautrock. Liefhebbers van de desbetreffende genres staan al niet te wachten op een dergelijke kruisbestuiving, laat staan discotheekbezoekers. Nu is Parade aanzienlijk beter, maar nog steeds lijkt Justice hier zijn doel voorbij te schieten.

Belediging

Wat dat doel ook moge zijn, want dat wordt zelfs na herhaaldelijk beluisteren van Audio, Video, Disco niet duidelijk. Zo klinkt New Lands alsof Brian Wilson in de studio zat met Mötley Crüe in een poging een nummer te schrijven voor de film Footloose. Het ronduit stupide Ohio is zelfs een belediging voor de luisteraar.

Nummers als Canon en Helix lijken een pastiche op de muziek die Blue Öyster Cult rond 1980 maakte, alleen lang niet zo goed uitgevoerd. Joost mag weten wat Augé en De Rosnay bezielde tijdens de opnames van Audio, Video, Disco. Die gitaar moet het raam uit, zodat Justice weer fijne D.A.N.C.E. kan fabriceren.
 

Luister dit album op Spotify