Na het succes van Echo Mountain, het eerste album in tien jaar van de Belgische band rond Sarah en Gert Bettens en de tour die daar op volgde, leek de band nog niet klaar met de songs op het nieuwe album.

Little Echoes is een direct vervolg en eigenlijk gedeeltelijk een herinterpretatie van Echo Mountain. Naast uitgeklede, akoestische versies van liedjes van het voorgenoemde album, bevat Little Echoes ook een tweetal nieuwe songs en vier covers. Het album lijkt met name bedoeld als souvenir van de bijbehorende, akoestische tour.

Daarmee is het bestaansrecht gegarandeerd, ondanks het feit dat het een vreemde boodschap afgeeft over Echo Mountain; alsof de band niet tevreden was over de opnames op dat album en de drang voelde om songs opnieuw, in een andere setting op te nemen.

De herinterpretaties voegen bovendien weinig toe aan de eerdere opnames. De originelen waren al redelijk klein, maar alles is nu nog kleiner en de focus ligt wat meer op samenzang en Sarahs nog altijd prachtige stem die door de warme productie wel mooier voor de dag komt dan op Echo Mountain.

Apathie

De covers zijn over het algemeen oké, al is het maar omdat Bettens stem haast alles mooi kan laten klinken. Split Enz's Message To My Girl wordt prima uitgevoerd, alsook Damian Rice's Cannonball. Radioheads magistrale No Suprises moet er ook aan geloven en ook dat doet de band prima, hoewel wat risicoloos.

De uitvoering van de Pointer Sisters-hit I'm So Excited is echter bijna lachwekkend, met alle energie uit het origineel ingeruild voor een soort ironische apathie. De twee nieuwe eigen songs zijn de moeite echter meer dan waard. Little Echoes werkt daarmee perfect als aandenken van een leuke avond in het theater.