Na verschillende cd’s opgenomen en verspreid vanuit de kelder van het ouderlijk huis, is Emil Svanängen inmiddels alweer toe aan zijn derde release. Na Loney, Noir in 2007 op Sub Pop en Dear John uit 2009 het tweede album op Polyvinyl Records.

Net als op de voorgaande albums toont de Zweedse multi-instrumentalist een koning te zijn in stapelen. Op Hall Music gaat hij hier in zelfs verder. Mede geinspireerd door de serie optredens die hij na Dear John met kamerorkesten deed, gaat Svanängen hier opzoek naar de grote arrangementen.

Of, zo als door Nico Muhly (orkestratie voor onder andere Grizzly Bear, Jónsi en Anthony And The Johnsons) in de binnenhoes geschreven, opzoek naar een brede visie. Daar waar orkestraal en kleine folk, organisch en synthetisch samenkomen in een natuurlijke symbiose.

Dit is echter maar ten dele gelukt. Composities en arrangementen zijn op Hall Music inderdaad uitdagend, breed en gevarieerd. Smaken die niet met elkaar lijken te mixen smelten op geheel natuurlijke wijze in elkaar over. En zelfs met een overdaad aan instrumentarium weet Svanängen het vrij klein te houden.

Versterken

Xylofoon, vibrafoon, tuba, hoorn, trombone, harp, synthesizers en zelfs een kerkorgel. Je kunt het haast zo gek niet bedenken of Loney, Dear past het binnen de arrangementen. Meermaals de melancholie van zijn kleine werkjes versterkend, en met de gehoopt winst. Met name in I Dreamed About You en What Have I Become? heeft en geeft de bombast de gehoopte winst.

Maar op andere momenten verdwijnen de liedjes van de Zweed in de arrangementen. Prachtige arrangementen, maar overbodig. Een bewijs dat Loney, Dear groots kan componeren en arrangeren, maar even goed een bewijs dat dit niet altijd nodig is, als de basis al prachtig was.