Florence + The Machine – Ceremonials

Ruim twee jaar geleden maakte debutante Florence Welch en haar band reeds diepe indruk met Lungs. De verwachtingen voor album nummer twee worden ruimschoots waargemaakt, terwijl de roodharige frontvrouw zich ontpopt tot stijlicoon.

Ceremonials is geproduceerd door Paul Epworth, naar alle waarschijnlijkheid de beste Britse producer van het afgelopen decennium. Luister maar naar de debuutalbums die hij produceerde van Bloc Party, Maxïmo Park en Kate Nash. En 21 van Adele natuurlijk. Ook zat hij achter de knoppen bij de eerste van Florence + The Machine.

Waar Lungs puntig, vinnig en scherp is, is Ceremonials aanzienlijk logger, grover en zwaarder. Uitbundige koren, krijsende orgels, dartelende harpen, galmende piano’s, onheilspellende drums en nog tientallen lagen aan ander instrumentarium zijn bij elkaar gepropt in de twee overvolle stereokanalen. Alsof de plaat is opgenomen in een kathedraal.

Daarmee klinkt Ceremonials als een natte droom van Phil Spector. Maar in plaats van de gedubbelde drums, zoals te horen in opnames van The Ronettes, geeft Epworth de voorkeur aan drumsounds zoals Kate Bush die medio jaren tachtig gebruikte. Ieder liedje op Ceremonials ademt daardoor een zekere importantie.

Strijdbaar

Florence + The Machine benadrukt duidelijk dat ieder liedje even cruciaal is. Ook zijn bijna alle liedjes even sterk. De slepende openinger Only If For A Night is een toepasselijke inleiding voor strijdbare nummers als Shake It Out en Lover To Lover, terwijl Welch zich emotioneel overgeeft in het faux-disconummer Breaking Down.

In het midden zakt de spanningsboog een beetje in, maar Welch en kornuiten pakken in het laatste deel van het album nog flink uit met memorabele nummers als Heartlines, Spectrum en All This And Heaven Too. Florence Welch geldt als een 'missing link' tussen Adele en PJ Harvey – de zangeressen met de meest relevante albums van 2011.
 

Luister dit album op Spotify

Lees meer over:
Tip de redactie