De titel van het nieuwe, zesde album van misschien wel Neerlands bekendste jazzcollectief heet niet zomaar Eighteen. De band bestaat dit jaar namelijk evenzoveel jaren. De wilde haren is de band, naar eigen zeggen, nog niet verloren.

Dat New Cool Collective uit fantastische muzikanten bestaat, wisten we natuurlijk al lang. Met in de gelederen onder andere saxofonist Benjamin Herman en gitarist Anton Goudsmit zit het wat betreft muzikaliteit wel snor. Maar de heren zijn ook fantastische componisten.

Van de elf tracks zijn er tien van eigen hand. Stuk voor stuk hebben ze goede thema's en toffe melodische en ritmische ideeën, die gelijk vertrouwd aanvoelen en na een eerste luisterbeurt meteen blijven hangen.

Bovendien weet de band iedere van de veelvoud aan stijlen die op Eighteen de revue passeren meer dan geloofwaardig neer te zetten. Hoogtepunt is hun rocksteadyuitvoering van Chopins Marche Funèbre, die daadwerkelijk klinkt alsof deze in de zomer van 1966 op Jamaica opgenomen is.

Ambachtelijk

Ook de rest van het album klinkt warm, ogenschijnlijk analoog en ambachtelijk. Eighteen is wel wat topzwaar; het begin is wat interessanter dan het einde, maar dat zegt meer over de kwaliteit van de eerste helft dan die van de laatste.

Echter, het meest prijzenswaardige aan Eighteen en New Cool Collective als een geheel is het feit dat de heren jazz en jazzgerelateerde stijlen succesvol uit het elitaire milieu waar deze normaal gesproken in verkeren weten te trekken en zonder ook maar een greintje pretentie deze voor een groot publiek toegankelijk te maken. Topalbum!
 

Luister dit album op Spotify