Nils Frahm is de ideale buurman. Een muzikant die het vervelend vindt als hij zijn buren diep in de nacht stoort. Om toch ’s nachts – met grote koptelefoon op het hoofd – zijn muze aan te kunnen boren, bedekte hij daarom de snaren van zijn vleugel met vilt.

De schetsen die hieruit ontstonden waren in eerste instantie niet bedoeld om uitgebracht te worden. Frahm werd echter zo gegrepen door het geluid van zijn aangepaste klavier, dat hij besloot hier een heel album aan te wijden.

Zijn derde op het Duitse Erased Tapes Records, die ook het werk van gelijkgestemde zielen als Ólafur Arnalds en A Winged Victory For The Sullen uitbrengen. En net als deze artiesten en ook landgenoot Hauschka, begeeft de klassiek geschoolde Frahm zich op het grens gebied tussen neoklassiek en elektronica.

In zijn samenwerking met Anne Muller uit 2010 (7Fingers) met de elektronica sterk op de voorgrond, hier juist in het detail en de kleine ruimte. Soms bijna niet hoorbaar, passend bij de aard van de opnames, maar met een enorme zuigkracht.

Ademhaling

De negen nummers die Felt telt, zijn een verzameling van ingetogen pianospel met alle omringende geluiden. Naast de toegevoegde elektronica en een sporadische xylofoon zijn het kreunen van het hout, de aanslag van de toetsen en zelfs de ademhaling van de artiest onderdeel van de betovering.

Een enorme diepte in geluid die het best valt te ervaren met de koptelefoon op de oren, zoals Frahm zelf ook aanraadt in het cd-boekje. Dan pas komt elk detail tot leven en de gehele plaat honderd procent tot zijn recht. Maar zelfs zonder de horens op de oren is dit een van de bijzonderste platen die je dit jaar zult horen.