Toen David Bowie in 1969 het liedje Space Oddity uitbracht, kon hij niet vermoeden dat hoofdpersoon Major Tom in de komende 40 jaar nog regelmatig zou terugkeren in werk van hemzelf en anderen. Laat staan dat hij de basis zou zijn voor een conceptalbum.

Acteur, presentator en voiceover William Shatner bracht zijn eerste album al een jaar voor Bowie’s popklassieker uit, maar hij zal vooral herinnerd worden als de man die de rol vertolkte van Captain Kirk in Star Trek. De muzikale carrière van Shatner is niet meer dan een kanttekening in de pophistorie; die van eigenaardige noveltyact.

Maar niet geheel onsuccesvol. Shatner slaagt er zelfs in om beroemde muzikanten te strikken om met hem mee te werken. Op Searching Major Tom leveren onder andere Peter Frampton, Sheryl Crow, Bootsy Collins, Steve Howe (Yes), John Wetton (King Crimson), Dave Davies (The Kinks), Steve Miller en Wayne Kramer (MC5) een bijdrage.

Een indrukwekkende bezetting, hoewel het mogelijk één van de aller slechtste albums ooit oplevert. De nummers zijn (op één na) allemaal covers van beroemde popliedjes, met ruimtevaart als overkoepelend thema. Stuk voor stuk degelijk uitgevoerd op muzikaal vlak, maar Shatner verpest ze allemaal met zijn stem.

Grap

Natuurlijk is die stem fantastisch, maar niet in combinatie met briljante popsongs als Walking On The Moon (The Police), Bohemian Rhapsody (Queen) en Rocket Man (Elton John). Na het eerste nummer – een volledig van zijn melodie ontdane uitvoering van Peter Schillings neue wellehit Major Tom (Come Home) – is de grap er al van af.

De enige nummers waarop het concept werkt, is Kurt Weils Lost In The Stars en Pink Floyds Learning To Fly. Sheryl Crows vocale bijdrage is een verademing op een anderzijds dramatisch slecht dubbelalbum. Bovendien wordt de Golden Earring-hit Twilight Zone volledig uit zijn context getrokken. It’s music, Jim, but not as we know it.
 

Luister dit album op Spotify