Na drie studioalbums met Engelstalig werk besloot Ricky Koole voor Wind Om Het Huis om (eindelijk) ook Nederlandstalig materiaal op te nemen. Koole riep hiervoor de hulp in van enkele prominente liedjesmakers.

De zangeres annex actrice is in haar werk altijd esthetisch verantwoord. De bijdrages van Maarten van Roozendaal, Ruud Houweling (Cloud Machine), Roel Spanjers (Normaal), Helge Slikker (Storybox) en Wouter Planteijdt (Sjako!) op haar Nederlandstalige debuut (op plaat althans) onderstrepen dat.

De Amerikaanse invloeden van Koole’s voorgaande albums Who’s Suzy, Ricky Koole en To The Heartland worden op Wind Om Het Huis iets naar de achtergrond geschoven. Maar helemaal uit te vlakken is Koole’s liefde voor Amerikaanse sounds niet. Mede om die reden staan er twee covers op, van niet de minste collega’s.

Zo is Niets Meer Voor Mij een vertaling van een obscuur soulnummer van de in Nederland nagenoeg onbekende Bettye Lavette. Onbetwist hoogtepunt op het album is echter de Erma Franklin-cover De Nacht, waarin Koole laat horen hoe goed ze haar stem onder controle heeft – zelfs tijdens een paar waanzinnige vocale uithalen.

Schilderachtig

Maar ook de nummers van haar eigen hand zijn meer dan de moeite waard. Zelden is in de Nederlandse taal het onderwerp neerslag zo schilderachtig bezongen als op Regen. Erg aangrijpend is Koole in het verstilde Ik Ben Stil en in het aangenaam sobere Niet Vergeten. Een schril contrast met het luchtige Ik Draag Je Wel Naar Huis.

De liedjes Net Zo Lief Alleen, Dr. John en het weemoedige Lege Handen zijn duidelijk geworteld in de muziektradities van het zuiden van de VS en daarmee een directe link naar eerder werk van Koole. Zo blijkt ze behalve een goede actrice en zangeres ineens ook een voortreffelijke tekstschrijver. Zoals ze zelf zingt: “Alles waait me aan.”


Bekijk hier de tourdata van Ricky Koole.