Met al zestien studioalbums in de zak waarvan zeker een kwart als klassiekers mag gelden, heeft de 61-jarige Tom Waits weinig meer te bewijzen. Dat dit echter geen reden is om maar tot herhalingsstappen over te gaan bewijst hij met Bad As Me.

Op het eerste studioalbum in zeven jaar lijkt Waits zijn haast veertig jarige carrière onder de loep te nemen, op te pakken, evalueren, herpakken en te voorzien van nieuwe kleding. Op Bad As Me revivalt én overtreft hij zich zelf.

Zo gaat hij in Kiss Me Like A Stranger ruim dertig jaar terug in zijn eigen carrière, naar de donkere en rokerige nachtclubartiest die hij eind jaren zeventig liet horen. Een romantische oproep een relatie nieuw leven in te blazen, waar de nostalgie letterlijk van afruist met het warme knisperen van vinyl op de achtergrond.

Scherp komt Waits daarop met een sneer naar The Rolling Stones in Satisfied. “Now Mr. Jagger and Mr. Richards, I will scratch where I’ve been itchin’”, brandt hij de heren toe in drieënhalve minuut waarin hij “satisfaction” zal halen voor zijn dood. Meest opvallende hieraan is dat de hoekige aan de The Stones refererende gitaarrif hier daadwerkelijk wordt gespeeld door die zelfde Mr. Richards.

Onaards

Een levende legende net als Tom Waits zelf. Het is dan ook niet moeilijk voor te stellen hoe de rookstomende Waits de rookstomende Richards in Bad As Me “you’re the same kinda bad as me” toezingt, broeders in de levenslust.

Ons, aardse muziekluisteraars, zingt hij in ieder geval niet toe. Want met Bad As Me bewijst Waits dertien maal ver boven ons en vele jongere liedjesschrijvers te staan. Met zijn 61 jaar meer pit, kracht en inspiratie dan in jaren van hem gehoord. Als oude whisky die met de jaren beter is geworden.
 

Luister dit album op Spotify