Ons land kent een aantal bandjes die stevig aan de weg timmeren. Daaronder het Eindhovense Wolfendale, dat hun debuutalbum helemaal zelf opnam in – hoe kan het in Eindhoven ook anders – een oud Philipsgebouw.

De kern van Wolfendale wordt gevormd door zanger/gitarist Sander Strick en bassist Marc van den Boom, in het dagelijks leven beiden werkzaam in de film- en animatieindustrie. Het mag dan ook geen verassing zijn dat de heren met debuutalbum Foghorn een buitengewoon filmisch werkje afleveren.

Zelf beschrijven ze het als een film zonder beeld en die beschrijving komt akelig dicht in de buurt. De heren lijken zich te laten beïnvloeden door bands als Radiohead op bijvoorbeeld song Ending Up, Fleet Foxes op titelnummer Foghorn en ook Calexico, met name duidelijk in de regelmatig terugkerende spaghettiwesterngitaar.

In tien songs en minder dan veertig minuten weet Wolfendale te boeien en zelfs te betoveren met doordachte tapijten van geluid. Alles roept constant beelden op, net als het eeder genoemde Calexico, maar dan wel wat donkerder. Dezelfde woestijnen, maar dan uitsluitend 's nachts.

Flirt

De mastering is in handen van Amerikaan Joe LaPorta, eerder werkzaam voor onder andere de Foo Fighters en Vampire Weekend. Wolfendale flirt tijdens de duur van het album met allerlei genres, maar door de goede, consistente mastering klinkt het toch als een geheel.

Foghorn is een debuutalbum om je vingers bij af te likken. Om nog een oud cliché van stal te halen: Wolfendale is on-Nederlands goed. Dit heeft de potentie om heel groot te kunnen worden, misschien zelfs internationaal. Samenhangend, sfeervol, kunstzinnig en toch toegankelijk. Een knap staaltje werk.