Geike Arnaert was ruim tien jaar lang het gezicht en de stem van de Belgische band Hooverphonic. De enigmatische en altijd ietwat mysterieuze frontvrouw verliet in 2008 de band, maar gaat nu op eigen kracht verder met For The Beauty Of Confusion.

Hooverphonic stelde dit jaar Arnaerts opvolgster Noémie Wolfs voor. Waar Hooverphonic op het nieuwe album The Night Before geen nieuwe paden bewandelde, wijkt ook Arnaerts nauwelijks af van de route die door Alex Callier en Raymond Geerts uitgestippeld was. Wel maakt Geike Arnaert een creatieve slag op haar debuutalbum.

Voor het eerst schrijft de zangeres namelijk mee aan alle nummers, waar ze bij Hooverphonic nog enkel de rol van vocaliste vertolkte. Dat ging haar overigens ook erg goed af, want Arnaert voorzag de liedjes van Callier en Geerts van pit en karakter. Daarin slaagt ze wederom op For The Beauty Of Confusion.

Zo overtuigt ze vocaal vooral op het dromerige en haast psychedelische Icy, de lieflijke pianoballade 107 Windows, het sensuele poppareltje Rope Dancer en op het onheilspellende Blinded, dat nog het dichtste in de buurt komt van Hooverphonics meesterwerkje Mad About You.

Traag

De liedjes op For The Beauty Of Confusion – waaronder het titelnummer – komen overwegend wat traag op gang. En dat is meteen het grootste verschil met Hooverphonic. De liedjes verlangen dat je ze herhaaldelijk aandachtig beluistert, zodat je telkens weer iets nieuws hoort in de verfijnde en gelaagde productie.

Het is opvallend hoe avontuurlijk Arnaerts mix van triphop, ambient en elektronica anno 2011 nog klinkt, al mis je – eerlijk is eerlijk – op sommige momenten wel de pakkende melodieën van Alex Callier. Geike Arnaert toont echter lef door deze stap te zetten, met een fraai solodebuut van de mooiste stem van Vlaanderen als resultaat.