Harry Muskee is dood en afgaande op de in memorian rondom zijn overlijden zou de blues in Nederland ook zijn overleden. Maar niets in minder waar. De Nederlandse blues blijkt de laatste jaren zelfs volop in leven.

In verschillende gedaantes, van rootsblues tot ruige ronkende bluesrock, zien we het genre juist floreren. Tommy Ebben, Woody and Paul, Cuban Heels, Stefan Schill en Shaking Godspeed – om er een paar te noemen – zijn bands waarbij de blueslick een prominente rol speelt, al dan niet doorspekt met elementen uit andere genres.

En zo ook bij het Nijmegense Automatic Sam. Het viertal uit de Achterhoek neemt als basis de blues, die het combineert met het gruizige van de garagerock en de ballen van de jaren zeventig-hardrock.

Een ruige, ronkende rock machine die maar een doel lijkt te hebben, over je heen rollen met een grote en pakkende bluesrockgolf. Zo weet Texino meermaal de oerbehoefte om te bewegen in het lichaam op te roepen en is het welhaast onmogelijk om stil te blijven zitten op Everready Betty of Keep On Shaking.

Spuug

Maar naast rocken, kan het kwartet ook grooven. Dat bewijst de band in You’re Gonna Miss Me, een goede acht minuten met een grove lik psychedelica. De verbondenheid tussen de nummers wordt gevormd door gedrevenheid. Of de band uitbouwt op een countrybluesthema (Texino) of tegen Led Zeppelin leunent (Sweet Machine), Automatic Sam zweet, spuugt en trapt.

De plaat ligt al zeker een half jaar klaar, juist uitgesteld vanwege de ruime belangstelling van labels. En laten we wel wezen, Suburban Records (voor de cd) en Quadrofoon (voor het vinyl) mogen zich rijk rekenen met deze band.
 

Op 14 oktober presenteert Automatic Sam het album in Merleyn, Nijmegen, waarna een tour langs de Nederlandse podia zal volgen.