De IJslandse zangeres Björk is altijd vooruitstrevend geweest. Is het niet in haar muziek, dan is het wel in haar videoclips, outfits en artwork. Dat ze anno 2011 haar tijd wederom ver vooruit is, bewijst ze met Biophilia; het eerste 'full-length app-album'.

Biophilia is een veelomvattend project van Björk, dus niet alleen een album met nieuwe muziek. Liveshows, installaties, iPad-applicaties en video's maken allemaal deel uit van deze nieuwe creatieve uiting van de zangeres. De grote vraag is alleen: staan de tien tracks van Biophilia ook op zichzelf zonder al deze tierelantijnen?

Dit vroeg Björk zich ook af. Na een reeks concerten in Manchester besloot ze de release van Biophilia uit te stellen om het album meer body te geven. Uiteindelijk heeft ze zelfs een live-opname gebruikt op één van de nummers. Het resultaat is solide album met hier en daar een kleine uitschieter.

Biophilia opent met het prachtige Moon, dat met het harpspel van Zeena Parkins doet denken aan het album Vespertine uit 2001. Ook nummers als Solstice en Virus grijpen terug naar eerder werk, zij het in een ietwat kaal nieuw jasje. Maar de minimale productie compenseert de zangeres met haar prachtige stem, die nog net zo fris klinkt als op Debut uit 1993.

Taai

Naast toegankelijke nummers als Crystalline en Cosmonogy is er ook ruimte voor experimenteler werk op Biophilia. Dark Matter en Hollow zijn puur genot voor de doorgewinterde Björk-fan, maar taaie kost voor de gemiddelde luisteraar. Gelukkig maken de aanstekelijke beats in Mutual Core dit ruimschoots goed.

Biophilia is geen meesterwerk als Homogenic, maar steekt wel met kop en schouders uit boven Volta uit 2007. Hier en daar vereist het album de broodnodige uitleg, waar de bijbehorende apps dan weer uitkomst bieden. Maar tegelijkertijd hoeft de muziek van Björk niet altijd verklaarbaar te zijn om mooi gevonden te worden.