Op The Hunter klinkt Mastodon compacter en toegankelijker dan ooit tevoren in zijn relatief korte, maar illustere geschiedenis. De muzikale identiteit van de Amerikanen blijft echter onmiskenbaar bewaard: aldus is een (nog grotere) doorbraak bepaald niet uitgesloten.

Een kleine tien jaar geleden verraste deze band de rockwereld met het inmiddels legendarische Remission-album. De ingrediënten die dat debuut zo bijzonder maakten, hoor je ook op de nieuwe plaat weer terug: memorabele gitaarpatronen, gepassioneerde zang en zeker niet in de laatste plaats ongewoon swingend en complex, naar jazz neigend drumwerk.

Ditmaal kiest het viertal er echter meer dan voorheen voor om zijn kwaliteiten te gieten in korte nummers met een vertrouwde opbouw. Dat geldt dan vooral het eerste half dozijn stukken, waarin het gaspedaal trouwens ook welhaast voortdurend stevig wordt ingedrukt.

Met het daaropvolgende titelnummer neemt de tot dan toe onvermoeibaar voortdenderende muziektruck een rustigere afslag en betreedt lyrisch domein, waar zowaar plaats blijkt voor een indrukwekkende langgerekte gitaarsolo.

Spacerock

Vanaf dat moment spreidt de groep de vleugels verder uit, zozeer zelfs dat er in Creature Lives en afsluiter The Sparrow duidelijk invloeden doorklinken van Pink Floyd en spacerock. Het doet niets af aan de felheid van dit monster, zoals het woeste Spectrelight ondubbelzinnig aantoont.

Zo is Mastodon er op deze schijf niet alleen in geslaagd directer aansprekend te klinken, maar heeft men zijn kenmerkende formule ook nog voorzichtig weten uit te breiden. Succes verzekerd, zou je toch denken.

 

Luister dit album op Spotify