Londenaren The Rifles hebben altijd een beetje in de middenmoot geopereerd. Vanaf debuutalbum No Love Lost is het een prima bandje, met prima songs, maar opvallend is het allemaal niet. Derde album Freedom Run is niet anders.

Waar The Rifles in zijn begintijd nog vooral – de toen hippe – punky gitaarpop bezigde, gaat het inmiddels voor een meer georkestreerd geluid. Samen met producer Chris Potter, eerder werkzaam voor The Clash, The Rolling Stones en The Verve, presenteren ze hier dertien tracks vol ongevaarlijke, gelaagde gitaarpop.

En in dat ongevaarlijke zit precies de kern van het probleem. The Rifles kleurt nagenoeg overal netjes binnen de lijntjes. Nooit verassen ze de luisteraar met een onverwachte wending. Er is niets mis met ‘traditionele’ popmuziek, maar alles dat de heren hier doen staat al in een betere uitvoering in je platenkast.

Daarmee is niet gezegd dat Freedom Run helemaal niet de moeite van het beluisteren waard is. Het bevat een aantal aardige songs waaronder single Tangled Up In Love, het akoestische Eveline en het Phil Spector-achtige Nothing Matters, inclusief reverb-tamboerijntje.

Klankkleur

Producer Potter levert hier goed werk af, zoals we dat van hem gewend zijn. Typisch Engels in zowel effectkeuzes als klankkleur. Het geheel klinkt wel wat vol en had hier en daar kunnen profiteren van wat meer dynamiek.

The Rifles houdt met Freedom Run zijn status als allemansvriend in stand. Een prima plek om te verblijven, maar soms moet je wat risico's nemen om een stapje verder te komen.

 

Luister dit album op Spotify