Waar je vroeger als jongere nog geacht werd om de muzieksmaak van je ouders te verfoeien, is het tegenwoordig zelfs cool om de platenkast van je pa te bewonderen. Mits daar toffe muziek uit de jaren zestig en zeventig bijzit, althans. Dat vond ook The Hype.

De Haarlemse popband heeft zich meer dan overduidelijk laten inspireren door de grote namen uit de tweede helft van de jaren zestig en begin jaren zeventig: The Beatles, de Stones, The Monkees, Bob Dylan en David Bowie. Die laatste wordt zelfs uitgebreid geëerd in het over hem geschreven liedje, dat tevens zijn achternaam draagt.

Waar met name Bowie, Dylan, Lennon en McCartney indertijd echter synoniem stonden voor vernieuwing binnen de popmuziek, is The Hype een typische revivalband. Alle liedjes zitten goed in elkaar, inclusief gedetailleerde arrangementen en fraaie vocale harmonieën, maar ze zijn conventioneler dan de bands waar The Hype zo’n bewondering voor heeft.

Het voornaamste doel van The Hype lijkt het schrijven van hitjes. Wat de Haarlemmers overigens goed af gaat, getuige liedjes als Do You Know?, Do You Remember School?, Don’t Give Up On Me en het erg leuke Mary. Dylans The Mighty Quinn (Quinn The Eskimo) volgt het arrangement van Manfred Manns hitversie.

Overeenkomsten

Wanneer Travelogue en Tomorrow voorbij komen, vertoont The Hype sterke overeenkomsten met zijn Britse tegenhanger The Kooks, terwijl het erg lekkere Follow The Sun doet denken aan solowerk van Steve Winwood en de mooie ballad Time To Go Home klinkt als een samenwerking tussen Paul McCartney en Brian Wilson.

Aan het einde van debuutalbum Have You Heard The Hype? laat de band zich nog verleiden tot een lang uitgesponnen, licht-psychedelische, Beatleske uitsmijter. The Hype levert een leuk en luchtig debuutplaatje af, maar nadat het schijfje uit de cd-speler komt, grijp je toch weer naar iets uit die oude platenkast – waar ook The Hype de mosterd haalt.