Steve Hackett – Beyond The Shrouded Horizon

Na z'n echtscheidingsplaat van een jaar geleden brengt Genesis-icoon Steve Hackett een nieuw album uit. Zal deze weer gehoord worden door enkel de adepten van voorgenoemde progdino's of boort hij hiermee nieuw publiek aan?

De solocarrière van Hackett is voor wat betreft de kwantiteit nogal imposant te noemen. Dik dertig albums heeft de gitaarmeester na z'n breuk met Genesis uitgebracht. Werd op het vorige album nog het liefdesleven van Hackett binnenstebuiten gekeerd, thans neemt Steve ons aan de hand voor een reis van Schotland tot Caïro.

De soundtrack hiervoor klinkt vertrouwd als altijd. Verwacht geen verrassingen of bijzondere wendingen; Hackett kiest het liefst een veilige route en duldt geen turbulentie. Dat kan heel onderhoudend zijn, maar echte waaghalzen die graag verrast worden op zo'n reis kunnen de cd beter laten liggen.

Het is jammer dat Hackett zelf nog steeds overtuigd is van zijn stembereik. En dat is helaas niet zo lyrisch als zijn gitaarspel. Vaak veel te dun en mompelend. Wel spelen enkele gerenommeerde muzikanten op het album mee, zoals Simon Phillips en Chris Squire van Yes. Nergens wereldschokkende, maar het laat wel zien dat Hackett nog meetelt bij de grote prog-helden.

Grenzen

Hoewel wereldmuziek een centrale rol speelt op het album is het allemaal erg bescheiden en binnen de grenzen. Dat hoeft overigens geen manco te zijn. Het album kent enkele briljanten die Steve met gemak op z'n favorietenlijstje kan zetten. Till These Eyes is een prachtige ballade die goed bij de stem van Peter Gabriel zou passen. Het is maar een ideetje, Steve.

Hoogtepunt van de plaat is het elf minuut durende Turn This Island Earth waarin weer alle registers, voorzichtig, worden opengetrokken. Beyond The Shrouded Horizon is een plaat geworden die je vooral moet luisteren bij de open haard met een lekker glas stevige rode wijn terwijl je mijmert over de zomer van 2011 die nooit kwam.

Lees meer over:
Tip de redactie