Maison Neuve is onmiskenbaar Frans. De band bezit een bepaalde afstandelijkheid en kunstzinnige inslag die haast stereotiep is. Waar het stereotiep echter dicteert dat de Fransman hierin baadt en zich hierdoor superieur voelt, ontkracht Maison Neuve dit gelijk op liedje één door het te benoemen

Met zinnen als “We are called the French and we often sigh” speelt Maison Neuve een slim spelletje. Doordat ze er meteen aan het begin van hun major-label debuut zelf aan refereren en er daarmee op een bepaalde manier boven lijken te staan, komen ze er het gehele album daadwerkelijk mee weg.

Maison Neuve maakt ritmisch rammelende gitaarpop zonder basgitaar. De afwezigheid van bastonen wordt echter goed gecompenseerd door in één van de twee elektrische gitaren wat meer laag te draaien.

Qua tempo blijft het allemaal een beetje in het midden steken. De – voor het grootste gedeelte Engelstalige – zang wordt gebracht met de voorgenoemde afstandelijkheid. De zanglijnen zijn over het algemeen weinig melodisch en misschien zelfs wat zeurderig uitgevoerd.

Spartaans

Gecombineerd met een behoorlijk Spartaanse productie, leveren al deze elementen een eigenzinnig album op, maar zorgt er wel voor dat de liedjes – die over het algemeen hartstikke prima zijn – wel wat veel op elkaar gaan lijken. Hoogtepunten zijn single Under Skies Of Fire en het prettig stuiterende Victor.

Hoewel Joan een prettig album is, blijft er wel weinig echt hangen. En hoe hard ze het ook proberen te ontkrachten, het blijft hier en daar wat te doordacht en weinig spontaan. Desalniettemin een prima werk waar met baret, blauw-wit gestreept shirt en een glas wijn quasi-nonchalant en geveinsd ongeïnteresseerd van genoten dient te worden.
 

Luister dit album op Spotify