Vier Schotten met de nodige overdaad aan energie, een voorkeur voor felle gitaren en een even grote liefde voor de melodie als de rauwe kracht van de punk. We Were Promised Jetpacks speelt complexe indierock met de spirit van een punkband.

Op In The Pit Of The Stomach resulteert in een album dat van begin tot einde uit de boxen springt. Ook wanneer het even rustig gaat, zit de vaart er goed in. Opgejaagde jeugdigheid, maar altijd melodieus. Punk met het geluidspalet van de postrock.

Daarin doet de Schotse band denken aan een bands als The Dismemberment Plan of een mix tussen Explosions In The Sky en Arctic Monkeys. Bij momenten bouwt het kwartet lange draden aan gelaagde gitaren, die vervolgens worden afgewisseld met gejaagde staccato riffs.

Met de openingsakkoorden van Circles And Squares gooien de heren meteen het wezen vol in de strijd. Hard en direct, als een aankondiging van een storm. De daarop volgende vier minuten komt de meeste melodie van de bas, die er alles aan doet om muzikaal het rond rennen in cirkels om te zetten.

Explosie

De zang, puntig, gesproken en geschreeuwd, maar toch opvallend melodieus. Zanglijnen die gemaakt zijn om mee te schreeuwen, hoewel niet altijd even vrolijk (Life In A Coma Could Be Quite Fun). En dat voortdurend in een aanstekelijke mix van melodie en explosie.

Op de tweede plaat laten de Schotten dan ook hoor meer in hun mars te hebben dan het al aardige These Four Walls uit 2009 toonde. Postpunk met een enorme drive en hoek. Geen geheel eigen geluid, maar wel heerlijk uitgevoerd.