Liefhebbers van de eigenwijze indiepop zitten al een jaar of tien goed bij het Belgische Zeal Records. Huis van artiesten als Isbells, Kiss The Anus Of A Black Cat, Marble Sounds en Low Vertical, krenten uit het Belgische ondergrondse, en nu ook Sunday Bell Ringers.

Zelf scandeert de band in de titelsong in koor ‘We’re a noisy bunch of kids’, maar Sunday Bell Ringers is met het debuut duidelijk meer dan een stel lawaaierige jongens. Brusselaren die hun avontuurlijke insteek muzikaal niet onder stoelen of banken steken.

Grote arrangementen van standaard rockinstrumentarium gemixt met elektronica en het nodige koper, zonder een moment bombastisch te klinken. Zo bouwt de band in Angry Rabbits een beangstigend verhaal op een donkere en gejaagde bas en pulserende drum, waar laag voor laag gitaar, samples en stemmen op worden gelegd.

Dit tot het geheel top zwaar over de luisteraar heen stort. Hier leunen de Brusselaren even tegen Radiohead aan, vooral in de wijze van spanningsopbouw. Maar de band hoort even goed in het rijtje van Efterklang en The Notwist. Bands die op onconventionele wijze, zij het met elektronica of orkestratie, popnummers maken die meteen raken ondanks het afwijkende karakter.

Meester

Zo heeft een xylofoon zelden zo op zijn plaats geklonken als in Blue Streets, de tranentrekker van de plaat. Sunday Bell Ringers toont op het debuut dat het een meester is in grote gebaren, maar ook het kleine tot in het fijne beheerst.

Hier en daar zou de productie wat bij mogen worden geschaafd, ter accentuering van de kleine details. Maar verder een uitermate boeiend debuut onder deze naam. Wederom een verrassende band in de stal van Zeal Records, alreeds gevuld met enkel raspaarden.