Met weinig zonuren, strenge winters en het prachtige lichtspel dat aurora borealis heet, is het niet verwonderlijk dat veel muziek uit Scandinavië ietwat dromerig, desolaat en soms zelfs deprimerend klinkt. Zo ook de liedjes van Ane Brun.

In haar thuisland is de Noorse zangeres een superster en in het aangrenzende Zweden gaan haar platen eveneens als zoete broodjes over de toonbank. Op haar vijfde langspeler It All Starts With One wordt wederom duidelijk waarom. Haar prachtige, indringende stem grijpt je meteen en dwingt je tot aandachtig luisteren.

Gelukkig zijn haar verhaaltjes ook nog eens verpakt in pareltjes van luisterliedjes, met uitdagende arrangementen. Albumopener These Days klinkt als een akoestisch triphopnummer; zonder elektronica en zonder drumcomputer, maar organisch en warm. In gedachten zie je de herfstblaadjes al naar beneden dwarrelen bij het horen van Words.

Worship, het duet met José Gonzales, werkt langzaam naar een muzikale climax toe, zonder deze ooit te bereiken. Maar ook zonder spetterende finale blijkt het zeer bevredigend. De spanning die dit nummer zo bijzonder maakt, komt in enkele nummers terug, maar meestal blijven Bruns kleine liedjes gewoon klein.

Navelstaren

En dat is ook Bruns sterkste punt. Liedjes als Lifeline, The Light From One, Oh Love en Undertow zijn fascinerend in hun puurheid en sombere karakter. Ane Brun haalt verborgen schoonheid uit het eindeloze navelstaren. Toch klinkt ze zo nu en dan zelfs onbezorgd, op Do You Remember en One. Al blijkt ook dat maar relatief.

Om nu te zeggen dat Ane Brun op dit album echt iets nieuws ter tafel brengt, zou wat ver gaan. Iedereen die uit de voeten kan met Agnes Obel, Nina Kinert of Tori Amos, kan van Ane Brun genieten. Als een reisbrochure van Noorwegen op geluid gezet zou worden, dan zou het waarschijnlijk zo klinken als It All Starts With One.