Sommige samenwerkingsverbanden liggen zo voor de hand, dat je je afvraagt waarom ze eigenlijk nooit eerder tot stand zijn gekomen. Die tussen zangeres Beth Hart en bluesgitarist Joe Bonamassa is daar een goed bijvoorbeeld van.

Haar krachtige, Janis Joplin-achtige stem en zijn rauwe gitaarwerk lijken voor elkaar bestemd op het coveralbum Don’t Explain. De zoveelste uitvoering van de bluessong I’d Rather Go Blind (hier in een slepende versie van ruim acht minuten) neem je dan op de koop toe. Overigens terecht zonder credits voor Etta James op de hoes.

Wie vreest dat er op dit album van Hart en Bonamassa enkel scheurende gitaren en dito stembanden te horen zijn, kan worden gerustgesteld. Hart zingt enkele nummers met onderkoelde vocalen en zonder de vele vibrato die zo typisch is voor haar stem. Op sommige nummers doet ze zowaar denken aan Billie Holiday en Amy Winehouse.

Niet geheel toevallig is het titelnummer Don’t Explain dan ook van de hand van Billy Holiday. De rol van Bonamassa is minstens zo belangrijk, want hij kleurt de bluesnummers mooi in met zijn verhalende gitaarspel. Slechts een enkele keer treedt hij met zijn vocalen op de voorgrond, op de Delaney & Bonnie-cover Well, Well.

Cliché

Op een aantal songs klinken Beth Hart en Joe Bonamassa zo cliché als de blues maar kunnen zijn, met name op geijkte klassiekers als Something’s Got A Hold On Me (Etta James), Sinner’s Prayer (Ray Charles) en I’ll Take Care Of You (Bobby Bland).

Desondanks weten de twee her en der te verbazen. Het Tom Waits-nummer Chocolate Jesus verwacht je niet zo snel tussen de traditionele bluesrockers. Idem voor Melody Gardots Your Heart Is As Black As Night, dat overigens weinig afwijkt van het origineel uit 2009. Een logische collaboratie, maar met een verrassende uitkomst.


Bert Hart is in december negen keer in Nederland te zien. Kijk
hier de speeldata.
 

Luister dit album op Spotify