Met de He Gets Me High-EP liet Dum Dum Girls al horen het in 2011 over een andere boeg zou gooien. De ruis van het garagepopdebuut I Will Be is weggepoetst tot een schoner en meer gestructureerd geluid, maar Phil Spector en zijn jaren zestig-girlpop mochten blijven.

Dit dan wel aangevuld met twee lijntjes uit de jaren tachtig. Zo staan de teksten van Dee Dee gevuld met de tienerangst en mistroostigheid in schril contrast tot de luchtige en vrolijke gitaardeuntjes. Iets wat qua aanpak zowel als in geluid doet denken aan The Smiths.

Daarnaast is er alle ruimte voor galmende gitaarlijntjes, die in alle vrolijkheid over en door elkaar tuimelen, wat voor een prettige geluidsbrij zorgt. Daarmee doet het kwartet bij tijd en wijlen denken aan de lichte shoegaze van The Jesus And Mary Chain.

Een lijn die op de tweede volledige plaat in zijn geheel wordt doorgezet. En dat aangevuld met een 'popability' waarmee maar weinig liedjesschrijvers gezegend zijn. Vooral Bedroom Eyes kruipt bij de eerste luisterbeurt al in het geheugen om daar vervolgens nooit meer te vertrekken.

Bewegen

Maar ook Heartbeat en Wasted Away zijn nummers die je niet alleen mee zit te bewegen, maar ook al snel meeneuriet of -zingt. De tot beweging dwingende kracht in Dum Dum Girls ligt in grote mate bij de simpele en uitgeklede drumpartijen.

Rechttoe, rechtaan, maar uiterst effectief en de perfecte basis voor de fijne en zoete melodieën van wat een van de beste girlpopplaten van 2011 mag heten.