Met Road Salt One sloeg de voortdurend veranderende progressieve Zweedse rockgroep vorig jaar een beduidend kalmere richting in. Het jaren zeventig-gevoel dat daarop al heerste, wordt op de opvolger voortgezet, maar met een heel wat steviger en donkerder resultaat.

Het is welbeschouwd de eerste keer dat zanger/gitarist/bandbrein Daniel Gildenlöw en consorten een geplande meerdelige albumreeks daadwerkelijk uitbrengen. Meestal is de fantasie van de frontman te onstuimig om een dergelijk langdurig project af te maken.

Dat het nu wel gelukt is, komt ongetwijfeld doordat Road Salt eigenlijk één dubbelalbum moest worden, maar door omstandigheden in twee stukken is gehakt. Het wel erg rustige eerste deel daarvan zal menig oude Pain Of Salvation-liefhebber behoorlijk rauw op het dak zijn gevallen.

Die mensen kunnen met Road Salt Two enigszins opgelucht ademhalen: het retrospectieve groepsgeluid (zij het wat productie aangaat onmiskenbaar uit de eenentwintigste eeuw) is weliswaar gehandhaafd, maar er valt ditmaal gelukkig meer dan genoeg te rocken.

Uithalen

De krachtige riff waarmee Conditioned opent, spreekt wat dat betreft boekdelen, net als de kenmerkend felle vocale uithalen in het waarlijk epische Eleven. Ook de ingetogen liederen, zoals het sterk naar Led Zeppelin neigende Heal Me Now, zijn geslaagder dan op de voorganger.

Van de klassieke uiteinden van de plaat moet je houden, net als van de nogal overdreven Franstalige zang in The Physics Of Gridlock, maar exces is nu eenmaal eigen aan dit ensemble. Uiteindelijk is dit schijfje misschien geen The Perfect Element of Remedy Lane, het blijft erg de moeite waard.
 

Pain Of Salvation staat op 15 november met Opeth in 013, Tilburg.