Je hebt van die pioniers die te vroeg ter ziele gaan om de commerciële vruchten van hun voortrekkerswerk te plukken. Een oplossing voor dat probleem is de band later simpelweg heroprichten, voor reünietours of zelfs nieuwe albums. Het resultaat is vaak twijfelachtig.

De verse schijf van Misfits is een goed voorbeeld van de middelmatigheid die helaas bijna onveranderlijk de kop opsteekt als je een legendarische groep vele jaren na zijn aanvankelijke dood nieuw leven probeert in te blazen. De oorspronkelijke inspiratie is immers meestal verloren.

In dit geval wordt de zaak nog verergerd doordat de eerste incarnatie van Misfits voor het grootste deel draaide om de imponerende zang, verschijning en liedschrijfkunst van Glenn Danzig. Die heeft echter zoals bekend al sinds jaar en dag een succesvolle solocarrière en is dus allang niet meer van de partij.

Blijven we zitten met bassist van het eerste uur Jerry Only, die sinds een jaar of tien ook de vocalen voor zijn rekening neemt en wat hij aan muzikanten om zich heen heeft verzameld: gitaarveteraan Dez Cadena en drummer Eric ‘Goat’ Arce.

Gepolijst

Dit drietal zet samen een heel degelijke, maar verder niet opmerkelijke pot punkrock neer, die eigenlijk alleen nog door de typerende horrorteksten aan het illustere verleden herinnert. Het feit dat de in totaal zestien nummers gemiddeld twee maal zo lang zijn als vroeger helpt ook niet mee.

Misschien geeft de hoesafbeelding nog het meest treffend aan wat er mankeert aan deze schijf: heel kundig gemaakt, maar veel te gepolijst voor echte punk.