Na 36 jaar komt shockrocker Alice Cooper met een vervolg op Welcome To My Nightmare. Wederom met Bob Ezrin achter de knoppen en wat oude bandleden is het een aardig album geworden, maar het mist vooral de griezelfactor.

In 1975 besloot Vincent Furnier (Coopers echte naam) dat het tijd was voor Alice Cooper om groots uit te pakken met een heus conceptalbum. Met Bob Ezrin als partner in crime was het idee om veel geld te pompen in het megaproject Welcome To My Nightmare. De andere bandleden voelden er niets voor.

Zij keerden het liefste terug naar de roots van Alice Cooper; garagerock. Het betekende het einde van de oude Cooper-groep. Vreemd dus dat juist de bandleden die destijds Vincent de rug toekeerde weer even terug te horen zijn op dit album. Een vervolg maken op een klassieker is altijd lastig en vaak onnodig. Welcome 2 My Nightmare is daarop geen uitzondering.

Muzikaal heeft dit album weinig van doen met het eerste deel. Was deel één nog onheilspellend en griezelig, hier is het vooral de melige humor van Cooper die het album domineert. Ook de orkestrale blauwdruk van Ezrin komt slechts sporadisch naar voren. Tussendoor horen we wel het vertrouwde thema van Steven voorbij komen.

Spoken

Is het dan een slecht album geworden? Zeker niet. Een vergelijking met deel één is de curiosa aan muziekstijlen. Van blaasmuziek tot britpop tot regelrechte Stones-riffs. Juist de rocknummers behoren tot het beste werk van Alice. Behalve ex-bandleden komen we ook enkele spoken uit het verleden tegen.

Mark Volman van The Turtles, bijvoorbeeld, mag een stukje meezingen op Ghous Gone Wild. Wat een verschil met de totaal misplaatste Kesha-bijdrage op What Baby Wants, het zwaktepunt van het album. Het is vooral de productie van Ezrin die hier tekort schiet. Kon hij bij albums als Lou Reeds Berlin of Pink Floyds The Wall je nog een unheimisch gevoel geven, hier klinkt het vooral degelijk en niet griezelig.
 

Luister dit album op Spotify