Het pakt niet altijd goed uit als popartiesten zich wagen aan klassieke muziek, maar het lijkt Tori Amos juist ten goede te komen. Geïnspireerd door werken van onder meer Chopin en Debussy levert ze met Night Of Hunters haar beste werk af sinds Scarlet's Walk uit 2002.

Verwonderlijk is het wel dat Amos met een klassiek album op de proppen komt. Echter, op haar elfde werd ze van het prestigieuze Peabody Conservatory getrapt omdat ze geen interesse toonde in klassieke werken en liever luisterde naar The Beatles. Op Night Of Hunters keert de zangeres toch terug naar haar klassieke achtergrond.

Het album is een zogeheten liederencyclus, waarbij elk nummer een variatie is op een klassiek werk. Geholpen door een strijkkwartet, rietblazers en haar eigen Bösendorfer-piano vertelt Tori het verhaal van een vrouw die verlaten is door haar man en de scherven van de relatie bij elkaar probeert te rapen.

In het openingsnummer Shattering Sea maakt Tori meteen duidelijk dat er iets niet pluis is. "That is not my blood on the bedroom floor", zingt ze. Luisterend naar spannende strijkers en donker pianospel stap je met enige aarzeling de wonderlijke wereld van Tori Amos binnen.

Sprookje

Het verhaal ontrafelt zich naarmate de nummers vorderen, zoals het onheilspellende Fearlessness, het tien minuten durende Star Whisperer en het hoopvolle Job's Coffin (gezongen door Tori's dochter Natashya). Pas bij het slotnummer Carry komt je erachter hoe dit duistere sprookje afloopt.

Night Of Hunters is eindelijk weer een album van Tori Amos dat van begint tot eind weet te boeien. Met haar karakteristieke stemgeluid en indrukwekkende pianospel laat ze zien wat ze bijna twintig jaar na Little Earthquakes nog steeds in haar mars heeft. Laat je niet misleiden door het artwork: zo kil als de albumhoes oogt, zo warm klinkt dit kleine meesterwerk.
 

Luister dit album op Spotify