Het is meer dan vijf jaar stil geweest rond het Frans/Amerikaanse Ivy, maar met All Hours vindt het trio zichzelf opnieuw uit als electropopfenomeen. Het resultaat is stijlvol en soms van een aandoenlijke naïviteit, maar blijkt uiteindelijk toch vooral heel aangenaam muzikaal behang.

Grootste troef van de groep is ongetwijfeld de zang van de in Parijs geboren Dominique Durand, die met haar ademende vocalen in accentvol Engels de elf nummers op dit schijfje een vaag gevoel van onschuldige sensualiteit meegeeft.

De minimalistische en dansbare stukken zijn op zichzelf trouwens ook heel verdienstelijk in elkaar gestoken, met name opener en eerste single Distant Lights, dat meer dan de andere nummers een drijvende ondertoon heeft.

De rest van de liedjes trekt rustig kabbelend aan de luisteraar voorbij, af en toe lichtjes ontroerend door de welbewust kinderlijke eenvoud van veel geluiden en melodieën (de hoge klanken in Fascinated en het gitaarmotiefje van slotstuk The Conversation bijvoorbeeld).

Oppervlak

Mocht je echter op zoek gaan naar de inhoud van dit elegant verpakte danspakketje, dan kom je op niets uit. Dit album bekoort door zijn knisperende oppervlak en heeft verder geen enkele pretentie iets uit te dragen.

Daarmee is het inderdaad zoals de titel al aangeeft een plaat voor alle uren van de dag, om als sfeerachtergrond in huis, op kantoor of in een discolounge te draaien. De zachte pastelkleuren ervan geven eventjes een prettig effect, maar laten geen wezenlijke indruk achter.
 

Luister dit album op Spotify