Dit tweede studioalbum van Girls laat de voorganger Album direct vergeten. De nummers zijn beter uitgewerkt, lijken met meer aandacht en bezieling geschreven te zijn en weten dit keer de luisteraar van begin tot eind te boeien.

Girls uit San Fransisco liet op het debuutalbum Album en de EP Broken Dreams Club een zomers indiegeluid horen, duidelijk geïnspireerd door westcoastpop. Die lijn wordt doorgezet, maar met veel meer precisie en passie dan op voorgaande releases.

Het duo, bestaande uit Christopher Owens en Chet White, hebben er goed aan gedaan ditmaal veel meer tijd aan de nummers te besteden en dezen bovendien uit te werken met een vijfkoppige band. Dat volle, complete geluid is een groot pluspunt.

Opener Honey Bunny is misleidend: uptempo, kort en aanstekelijk, zoals een pure indiehit moet klinken. Het merendeel van de nummers is echter slepend traag, onvoorspelbaar en erg breedvoerig. Soms worden er vier of vijf verschillende maten in een liedje gestopt.

Gitaargeweld

Niet heel verwonderlijk nemen de elf nummers haast een uur in beslag. Girls houdt de aandacht vast door een boeiende mix van psychedelisch gitaargeweld (Die), hypnotiserende spanning (Vomit) of simpelweg ijzersterke indiesongs (Magic).

We zullen de gekwelde en sombere teksten van Owens nooit helemaal begrijpen, maar dat is niet erg. Soms spreekt de instrumentale basis boekdelen. In dit geval zijn dat er heel wat, maar knap genoeg zorgt er niet één voor verveling.


Girls staat op 16 november in OT301, Amsterdam.