Popklassiekers in een ander jasje steken en dan ook nog eens in een genre dat al een decennium – zo niet langer – over zijn piek is, is zelden een goed idee. Toch komen de veertien zangeressen op Lady Lounge er overwegend goed mee weg.

Nu is het zangeressen als Caro Emerald, Trijntje Oosterhuis, Do, Loïs Lane en Krystl wel toevertrouwd om composities van anderen eigen te maken. Ook The Voice Of Holland-zangeressen Pearl Jozefzoon, Shary-An, Leonie Meijer en Jennifer Ewbank doen een duit in het zakje, met covers van Gnarls Barkley, Rihanna, The Police en John Lennon.

Onder de bezielende leiding van Supperclub-producers Dorian Broekhuyse en Mark den Hartog hebben (elf van) de zangeressen soms vaak gecoverde nummers als I Don’t Walk To Talk About It en Crazy omgesmolten tot typische loungenummers. Soms zeer geslaagd, zoals Do’s versie van Marilyn Martins jaren tachtig-hit Move Closer.

Eveneens verrassend is de dromerige versie van de Snow Patrol-nummer 1-hit Just Say Yes door Birgit Schuurman, een bossanova-achtige uitvoering van Wet Wet Wets Angel Eyes door Belle Perez (de enige Vlaamse bijdrage), Sabrina Starke’s onderkoelde interpretatie van Skunk Anansie’s Hedonism en de triphopmix van Heart Of Glass door Twarres.

Bijzonder

Loïs Lane en Caro Emerald zijn de enige twee artiesten die een nummer van zichzelf hebben aangeleverd. Caro Emerald komt met I Know That He’s Mine, in dezelfde versie die ook op haar debuutalbum staat, terwijl Loïs Lane een bijzondere nieuwe opname van diens doorbraakhit It's The First Time uit 1989 heeft gefabriceerd.

De rest van het album is aanzienlijk minder gedenkwaardig, met name de door Nando Eweg geproduceerde en overdreven pathetische Lennon-cover door Jennifer Ewbank. De relevantie van het loungegenre is anno 2011 nog maar miniem, maar de producties van Broekhuyse en Den Hartog klinken desondanks heel aangenaam.
 

Luister dit album op Spotify