Na het in eigen beheer uitgebrachte debuut uit 2008 wist Crystal Antlers al snel alle ogen op zich gericht. De eigen naamdragende EP, geproduceerd door Ikey Owens (toetsenist van The Mars Volta), bracht een unieke mix van psychedelische pop en chaotische rammelpunk.

Dit trok de aandacht van platenlabel Touch & Go, die de band uit Long Beach tekende en in 2009 het eerste volle album, Tentacles, uitbracht. Minder verrassend, minder experimenteel, maar nog steeds een gedreven punk-psychcombinatie.

Helaas werd het label ook geraakt door de crisis in muziek en economie en stond de band alweer snel op straat. Laatste nieuwe release op Touch & Go op de cv, dat wel. Maar de terugval in DIY lijkt de band op Two-Way Mirror, uitgebracht op het eigen label Recreation Ltd., goed te hebben gedaan.

Op de opvolger van Tentacles grijpt het kwintet weer terug op het experiment. Alsof een gehaktmolen tegelijkertijd The Beatles, gefrustreerde punk, het orgel van The Doors, progrock en surfpop door de messen trekt.

Popliedje

Rauwe energieke chaos binnen de structuren van het popliedje, zoals uiteengezet door de Fab Four. En ondanks een veel hogere experimenteel gehalte dan de voorganger, een zeer toegankelijk en pakkend album. Belangrijke rol daarin spelen de vocalen.

Zanger/bassist Johnny Bell neemt een meer zingende en minder schreeuwerig rol op zich. Nog steeds vol frustratie en overslaande tonen, maar veel melodischer. Daarmee lijkt Crystal Antlers weer op de weg de belofte van de eerste EP. Nog niet ingelost, maar de ruwe diamant is weer wat bijgeslepen.
 

Luister dit album op Spotify