Allen die houden van hoekige, in blues gedrenkte rock in compacte en toegankelijke uitvoering, zijn bij het harige Zweedse powertrio Kamchatka aan het juiste adres. De titel van het nieuwe, vierde album mag dan reppen van het begraven van de wortels, onderaards blijven ze schitteren.

De basis van de band ligt namelijk nog steeds onmiskenbaar in het hardere zeventiger jaren-werk, zij het duidelijk gestroomlijnd door de invloed van grunge en aanverwante alternatieve rock uit latere decennia. De plaat opent op vlotte noot met een drietal doorstomende nummers Perfect, Hindsight en TV Blues.

Net als de boel muzikaal te voorspelbaar dreigt te worden, neemt men met The Same even gas terug om in het daaropvolgende Demonbelly weer een energieke boogie in te zetten.

Het illustreert het vermogen van deze inmiddels behoorlijk ervaren groep om een organisch vloeiende schijf af te leveren, die genoeg opmerkelijke details bevat om de spanning erin te houden (het prima toetsenwerk van Per Wiberg op Before Things Get Rough bijvoorbeeld).

Groepsgeluid

Hoewel het uiteindelijk niet eenvoudig is om het groepsgeluid te herleiden naar een paar specifieke bands uit het illustere rockverleden, kun je toch zeker niet zeggen dat dit trio iets ongehoords te berde brengt.

Dat hoeft echter ook niet als je zo bedreven bent in het schrijven van pakkende nummers. Het vermoeden rijst dan ook dat deze bende best wel eens al heel wat groter had kunnen zijn als ze niet uit Zweden, maar de Verenigde Staten was gekomen.