De laatste paar titels in de discografie van Chris Rea – verzamelaars niet meegerekend – zijn meer dan slechts losse albums. Vaak zijn het zelfs zeer omvangrijke verzamelwerken met nieuw en zeer uiteenlopend materiaal. Zo ook Santo Spirito Blues.

Nu bestaat de reguliere editie dit album met dertien gloednieuwe nummers slechts uit één schijfje. Alleen in die configuratie al meer dan de moeite waard, zeker voor wie de albums The Road To Hell en King Of The Beach kon waarderen. Rea bewandelt hier geen nieuwe paden; zijn lijzige stemgeluid en dito gitaarspel zijn uit duizenden herkenbaar.

Nummers als Dancing My Blues Away, The Chance Of Love, The Last Open Road, Electric Guitar en het erg door The Rolling Stones beïnvloede Rock And Roll Tonight hadden best op eerdere albums van de man kunnen staan. De volledige eerste helft van het album is een herhalingsoefening, maar beslist geen vervelende.

Op Money en Think Like A Woman wordt een banjo tevoorschijn gehaald, die de melodie tokkelt onder Rea’s scheurende gitaarwerk. You Got Lucky, Dance With Me All Night Long en The Way She Moves zijn broeierige bluesrocksongs. Hij sluit af met de twee mooiste nummers; ballad Lose My Heart In You en het gospelachtige I Will Go On.

Soundtracks

Echte liefhebbers van Chris Rea – die wellicht ook de uitgebreide Blue Guitars-box en The Return Of The Fabulous Hofner Bluenotes in de kast hebben staan – is de boxversie van Santo Spirito Blues absoluut een must. Naast het album zelf, bevat de box de arthousefilms Bull Fighting en Santo Spirito en de bijbehorende soundtracks.

Chris Rea liet in 1996 al horen prima overweg te kunnen met soundtracks, toen voor de film La Passione (dat zelfs een hit voortbracht, met Shirley Bassey op zang). De innemende film Bull Fighting is het verhaal van een toreador, begeleidt door volledig instrumentale, flamencoachtige gitaarmuziek, soms ondersteund door een orkest.

Kritisch

De tweede dvd bevat Santo Spirito, een film noir (minus vrouwelijke hoofdrol) die een kritische kijk geeft op geloofsuitoefening door de ogen van twee engelen. “Religion is completely manmade”, stelt Rea, de mannelijke voice-over. Het gitaarspel van Rea heeft hier een sterk verhalende functie, net als in de muziek van Carlos Santana.

Het meest opvallende van de Santo Spirito Blues-box is niet dat het materiaal van Chris Rea zo divers kan zijn; dat wisten we immers al. Het frappante is dat in ieder project duidelijk Chris Rea te herkennen is. Hij imiteert geen flamencomuzikant of componist, hij maakt zich de stijlen eigen en geeft ze een eigen draai. Waar vakmanschap.