De man die zichzelf met vaste regelmaat bestempelde tot ‘the greatest rapper alive’ lijkt nu definitief zijn mojo te hebben verloren. Na de teleurstelling van het rockgetinte Rebirth waren alle verwachtingen gevestigd op het vervolg van de megasuccesvolle Tha Carter-reeks.

Het belangrijkste stukje informatie om te hebben alvorens je aan Tha Carter IV begint, is de wetenschap dat Mr. Carter onlangs terugkeerde van een onverwacht verblijf in één van Amerika’s vele ‘correctional facilities’. Er worden weinig woorden aan vuil gemaakt op Tha Carter IV, maar de subtekst spreekt boekdelen.

Het probleem met Tha Carter IV zit ‘m vooral in het feit dat de Young Money-leider er zelf geen zin in lijkt te hebben. Men zou zelfs zo ver kunnen gaan door te zeggen dat Lil Wayne hier enkel minimale inspanningen levert. Desondanks is er voldoende op Tha Carter IV te vinden om een aankoop te rechtvaardigen.

Nummers als Megaman en Nightmares of the Bottom doen blijken dat Lil Wayne verre van afgeschreven is. Megaman herintroduceert de luisteraar aan de woeste woordsmit die gedurende de periode 2005-2008 de gehele hiphopscene in rep en roer bracht. Terwijl de rustige pianotoetsen en 808-drumkicks van Nightmares of the Bottom Lil Wayne’s meer soulvolle kant tonen.

Gastvocalisten

Het zijn vooral de gastvocalisten op Tha Carter IV die de show stelen. Op het korte, maar krachtige nummer Interlude voorzien Tech N9ne en een onaangekondigde André 3000 Tha Carter IV van haar twee meest memorabele bijdragen.

Ook Nas en Busta Rhymes laten zich van hun beste kant zien op de albumafsluiter Outro. Tha Carter IV wekt de indruk dat de tijd stil heeft gestaan voor de rapper uit New Orleans, terwijl de rest van de wereld gewoon is door blijven draaien.